Collega's aan het woord

Geert Bors

Geert Bors staat sinds dit jaar (2020) voor de klas op het Walter Gillijns in Zutphen. Hiervoor heeft hij als journalist gewerkt. Hij is geen onbekende in het onderwijs. Behalve enkele jaren waarin hij onderwijservaring opdeed aan de universiteit van Londen, in het volwassenenonderwijs en in het voortgezet onderwijs, was hij zo’n twintig jaar redacteur voor verschillende onderwijsinstellingen, waaronder, sinds 2016, het jenaplantijdschrift Mensenkinderen. Geert is vader van twee zonen en een dochter.

Hoe ben je begonnen bij SKBG?

Voor mijn werk was ik veel op scholen. Vaak zat ik achterin de klas om zo sfeer te proeven en te kijken naar de interacties, de stijl, de didactiek en pedagogiek van een les. Kinderen zijn nieuwsgierig. Ze vragen dan wie je bent en wat je komt doen. Dat is natuurlijk leuk. Van toeschouwer met een kladblok kun je niet anders dan deelnemer worden. Toch werd ik geen onderdeel van de groep; ik bleef een passant. Het zaadje voor deze stap is toen gezaaid.

Dat zaadje kreeg op veel manieren voeding: ooit vertelde een onderwijsonderzoeker me dat hij ontdekt had dat hij pas echt goed onderzoek kon doen, als hij het onderwijs ook vanuit de praktijk kende. En dus was hij pabo gaan doen en een paar dagen van de week ‘meester’ geworden, naast zijn onderzoekswerk. Ik heb de beslissing definitief genomen toen ik tijdens de lockdownmaanden mijn eigen kinderen begeleidde met hun schoolwerk. Ik merkte hoe leuk ik het vond om door te gaan waar hun schoolwerk ophield en hun interesse nog niet verzadigd was: kleine opdrachten werden grotere thema’s.

Zo ben ik het zij-instroom-traject ingegaan. Na een pittige periode van assessments, portfolio’s en voorwaardelijke toetsen, word je dan ‘vierdejaars pabo-student’, terwijl je ook al in de praktijk werkt. De pabo weegt op basis van je werk- en studie-ervaring welke vakken en stages je nog moet doen.

Ik ben bij Walter Gillijns uitgekomen omdat ik in Zutphen woon en – als hoofdredacteur van Mensenkinderen – dichtbij het jenaplanonderwijs sta. Mijn kinderen gaan naar die school en ik deed er als ouder al vrijwilligerswerk. De keuze is dus vanzelfsprekend. Het is een groot goed om nu ineens op fietsafstand van mijn werk te wonen.

'Ik heb veel geleerd in mijn carrière en nu wil ik iets teruggeven'

Waar haal je als leerkracht voldoening uit?

In mijn eerste weken was ik bij een rekenles. Het ging om klokkijken, de kinderen leerden de analoge tijd om te rekenen naar de digitale tijd. Een jongen in de klas kwam er niet uit. Ik dacht meteen aan die keer dat mijn eigen dochter worstelde en haar eigen ezelsbruggetje uitvond. Dezelfde methode bleek ook bij deze jongen te werken. Na de rekenles liep hij naar het bord, om het voor te doen: ‘Juf, ik snapte het niet. Maar meester Geert heeft me een trucje geleerd en nou snap ik het helemaal!’ Dat zijn fijne momenten.

Ik leer mezelf ook op een heel nieuwe manier kennen. Dat geeft ook absoluut voldoening. Kinderen zijn op weg naar groter worden, in een wereld die prachtig is, maar ook op verschillende manieren bedreigd wordt. Als ouder en als leerkracht wil je een zo fijn mogelijke wereld doorgeven en kinderen uitnodigen om deel te nemen, om hun eigen plek erin te gaan vinden. Hoop en verwachting staan centraal in dit vak. Dat doorgeven, dat wijzen op de mogelijkheden, de verwondering, de wereld, is een verantwoordelijkheid die ik graag op me wil nemen.

Waarom SKBG?

Ik informeerde bij de schoolleider van Walter Gillijns naar het zij-instroomtraject. Niet iedere stichting is namelijk bereid tot deze investering. De schoolleider en Marja van SKBG reageerden meteen enthousiast. Dat motiveerde mij extra. Het traject bij SKBG verloopt erg prettig, want het is heel snel en flexibel. In twee maanden was het al geregeld. Ik merk dat er veel openheid is en zaken snel geregeld worden. De sfeer is goed en het belang van de kinderen staat altijd voorop. De verscheidenheid in het team is te prijzen. Wat ergens ook helpt is dat ik zelf van katholieke huize ben, al ligt dat er bij onze school niet dik bovenop.

Ik kan het traject van harte aanbevelen. Ik kan me voorstellen dat het voor kinderen heel goed is als mensen vanuit een andere carrière bijdragen in het onderwijs. Zeker als je deze roeping voelt. Ik heb heel veel mogen leren in mijn carrière en nu wil ik iets teruggeven. Daar kijk ik oprecht naar uit.